Pagina
Menu
INFO
U bent hier:   Begin pagina > Ton blogt > Archief > 5 mei 2012  De bevrijding bestond voor mij uit nachten zonder vliegtuigen    Een open brief
German

5 mei 2012  De bevrijding bestond voor mij uit nachten zonder vliegtuigen    Een open brief

Onlangs ontving ik van een vriend een brief waarin hij aangaf ernstig ziek te zijn en zijn verleden met mij wilde delen. Na het lezen hiervan was ik geschokt en onder de indruk. We kennen elkaar al vele jaren, hebben vele uren samen doorgebracht en veel zaken met elkaar besproken. Alles wat hij in zijn brief vermeldt, was mij volledig onbekend.

Opnieuw een blog over kinderen in oorlogstijd, nu vanuit een geheel andere invalshoek, "de andere kant". 
Onschuldige kinderen die geen enkele invloed hebben op het gedrag van hun ouders en hun afkomst, zijn ook door de "goeden" hierop afgerekend.
Met toestemming is de brief, in verkorte vorm, weergegeven.

Een open brief 

Wat ik weergeef is in het kort het gene dat ik in mijn jeugd mee maakte. Nagenoeg niemand kent dit verhaal. Daar waakte ik altijd voor. Nu mijn leven een einde zal nemen wil ik jou daarvan nog deelgenoot maken. Ik vertrouw het jou toe omdat jij je zo enorm interesseert voor die jaren en ik weet dat het jou niet vreemd is, zaken en voorvallen van twee kanten te bekijken. 

Door de ervaringen in mijn jonge jaren, kan ik niet tegen onrecht, men moet mij ook niet te na komen, een voor mij onvoorziene aanraking kan soms tot grote irritatie leiden. Ik ben in mijn jeugd teveel onheus benaderd en ook mishandeld. Na de oorlog werd ik, nog maar 14 jaar oud, drie maanden gedetineerd in een kamp. Daar heb ik teveel onmenselijke dingen gezien en ondervonden. Onmiskenbaar ben ik daardoor ook gehard. Mijn leus was daarna, je kunt mij laten lachen, bang maken niet.  

Ik kwam uit een warm gezin. Ik voelde me beschermd als ik thuis was. De lagere school was een school met de Bijbel, de Mulo een gereformeerde school. Ik was een zeer goede leerling waarvan later bleek met een bovengemiddeld IQ maar in de oorlogsjaren lag de HBS te ver van ons huis.  

Wat ik nu weergeef is nog steeds aan weinigen bekend. Het is een biecht en heeft mijn hele leven achtervolgd. Nog steeds geef ik het dus niet prijs. Ik ben de zoon van een NSB-er. Daar word je nog steeds op aangekeken. Zelfs mijn kinderen durven er niet over te praten. 

Deutsche Höhere Reichsschule                                                                                                              
Ook ik was geïndoctrineerd. In 1944, op dertien jarige leeftijd, volgde ik na een zeer strenge selectie, in Valkenburg de Deutsche Höhere Reichsschule. Je moest voldoen aan de eisen voor het Germaanse ras. Om dat te laten vaststellen, moest je o.a. een dag volkomen naakt en ongemakkelijk rondlopen in een klas. Als vee gekeurd. Opleiding te vergelijken met huidig VWO. Bestemd voor toekomstige hoge officieren, wetenschappers en leidinggevenden. Er werd veel gesport en opzettelijk door oudere leerlingen getergd, met de bedoeling je weerbaarheid te vergroten. Ons werd ook bijgebracht alleen geweld te gebruiken ter zelfverdediging. Slechts op bevel mocht je iemand doden. Ik zou nooit aan zo’n bevel voldoen dus zou ik in de praktijk ongeschikt blijken te zijn, althans voor de SS.

Invasie in Normandië 

Bij de invasie in Normandië werden wij om redenen van veiligheid teruggestuurd. Ik kwam terug op school en ben nagenoeg dagelijks geslagen en getreiterd door Gereformeerde mede leerlingen. Wel was ik weerbaar geworden. Ik werd belaagd met spijkerplankjes. Er waren sporen van bloed en kneuzingen te zien. Ik loog dan dat ik met de fiets was gevallen. Ook werd ik duidelijk merkbaar genegeerd door bepaalde leraren. Ondanks alles had ik een rotsvast geloof. Ik wist toen al zoveel dat ik het thuis niet durfde te vertellen, ik wist dat het represailles zou kunnen uitlokken. 

Doodgeschoten door dappere verzetsstrijders 

Een vriendje van 18 jaar, wij voetbalden vaak, werd tijdens het melken, onder een koe doodgeschoten door dappere verzetsstrijders. De moordenaar ontving het Verzetskruis. Later, na de oorlog, bleek dat ze het op zijn vader hadden gemunt. Die moord gaf natuurlijk weer represaille. Moord is moord. Vaak zijn het onschuldigen die er onder moeten lijden.  

In 1943 overleed mijn jonger broertje in het ziekenhuis aan difterie. Mijn moeder was ernstig ziek en werd daar ook verpleegd. Mijn vader ook ziek, was thuis en kon en mocht niet opstaan. Broertje lag opgebaard in de voorkamer. ’s Nachts riep vader me uit bed om bij het kistje te bidden. De begrafenis alles zwart en somber, familie op afstand en mijn vader en moeder waren er niet. Het greep mij allemaal erg aan. 

Postuum onderscheiden.  De onderscheiding bewaar ik.  

1944 sneuvelde mijn oudste broer in de gevechten bij de Narwa (Rusland), 22 jaar jong. Onderofficier bij de Waffen SS, groepscommandant. In 1944 kregen ze klap op klap van de Russen. De compagnie moest terugtrekken. Vrijwilligers dienden de terugtocht te dekken. Hij nam dat op met twee van zijn beste kameraden. Zoals ze van tevoren wisten, sneuvelden ze. De terugtocht van de troep verliep veilig. ze werden postuum onderscheiden. De onderscheiding bewaar ik. 

1945 3 maanden gedetineerd

1945, 14 jaar jong, dus 3 maanden gedetineerd. Slapen in het stro van een soort varkensstal. Biscuit uit blik, vol met maden, om te eten en karnemelk als drinken. Noodrantsoenen van de Amerikanen. Geslagen en geschopt door Nederlandse kampbewakers. Bloeddiarree. De toegewezen arts, wiens leven door mijn vader met gevaar voor eigen leven was gered, hadden wij niets aan. 

Daarna naar een liefdevol pleeggezin 

Daarna naar een liefdevol pleeggezin. Ik miste mijn vader, moeder en het echte gezin. Ik probeerde het onderwijs weer te volgen. Wederom dezelfde pesterijen. Gestopt met onderwijs, ik was losgeslagen. Mijn vader was nog steeds gedetineerd en mijn moeder, een o zo lieve vrouw, bevond zich in het vrouwenkamp. Over die periode van detinering wil en kan ik niet denken of praten zonder weer de haat te voelen die ik toen voelde. 

Later bleek dat ik beter jurist, strafpleiter had kunnen worden.

Ik kwam van een boerderij op het platteland en was graag dierenarts geworden. Later bleek dat ik beter jurist, strafpleiter had kunnen worden.

In de oorlogsjaren 

In de oorlogsjaren bad ik elke avond in bed voor allen die ik lief had. Het gebed kan ik nog opzeggen. Het waren angstige nachten vol met het gedreun van bommenwerpers. Wij woonden dichtbij het luchtdoel geschut en de lanceringsplaatsen van de V1 raket. Overdag zag het er anders uit en kon je zien wat er in de lucht en rondom gebeurde. Bij daglicht zag ik een aangeschoten vliegtuig in brokstukken terecht komen in onze halve ha grootte voortuin. Acht bemanningsleden sprongen eruit, twee kwamen levend aan de grond de anderen vielen ter pletter. Een Rijks Duitser, burger en op leeftijd, schopte tegen één van de dode vliegers en zei:” Waarom ben je niet aan de andere kant van Het Kanaal gebleven?”. Prompt sloeg een Duitse officier hem in het gezicht en zei:”Nog één keer en ik schiet jou hier ter plekke dood”. 

De bevrijding 

De bevrijding bestond voor mij uit nachten zonder vliegtuigen.

Marechaussee 

Ik kwam in dienst bij de Marechaussee, kennelijk had er geen antecedenten onderzoek plaatsgevonden. Daar zag ik middels oorlogsdocumentaires wat de Duitsers hadden aangericht onder al die onschuldige mensen, vrouwen en kinderen, misschien tientallen keren op hun knieën (knietjes) biddend voor lijfsbehoud. Elke dag zag ik ze in gedachten. 

Ik dacht:” O God, U hebt toch de mensen lief, U bent toch almachtig, waarom hebt U dat laten gebeuren?”. Ik kan niet meer geloven in een almachtige God die de mensen liefheeft. Sinds die tijd geloof ik slechts in goed en kwaad en niet meer in een Almachtige. Ik kan niet meer bidden. 

Koninklijk Huis 

Bij de Marechaussee stond ik bij herhaling op de vierkante meter met een lid van het Koninklijk Huis. Altijd gewapend en dan dacht ik:” Zij moesten alles eens weten”.

Koningin Wilhelmina maakte eens een rijtoer

Enkele grappige gebeurtenissen. Oud Koningin Wilhelmina maakte eens een rijtoer. Ik werd staande, door toeschouwers zo kort naar haar toe geduwd, dat veren van haar hoed door mijn gezicht streken. Prompt kreeg ik een niesbui. Zij was echter niet echt vriendelijk naar ons toe, desondanks ben ik Koningsgezind.

Prins Bernhard

Prins Bernhard moest ik ‘n keer, samen met een collega, per motor escorteren van de vliegbasis Twente naar Soestdijk. Zijn chauffeur zat naast hem, de Prins was bestuurder. Het was vies en nat, wij reden voor de auto uit. Als motorrijder was het te gevaarlijk sneller te rijden dan 120 km per uur. De eerste 100 km was een provinciale weg. De Prins haalde ons in, claxonneerde een keer en verdween uit het zicht. Wij vonden het uitstekend en gingen onderweg koffie drinken. Hij kon ook nukkig zijn.

Koningin Juliana was een schat

Koningin Juliana was een schat voor ons, soms een beetje afwezig.

Verdrietig doch niet somber 

Als je in de dodencel vertoeft, vorig jaar kreeg ik van de internist nog hooguit vijf tot zes maanden, dan laat je je leven ook wel eens als een soort film passeren. Natuurlijk ben ik wel eens verdrietig, doch niet somber.

Een persoonlijke noot

De schrijver van bovenstaande brief heb ik gedurende vele jaren leren kennen als een bijzonder aimabel mens. In zijn werkomgeving werd hij alom geprezen om zijn grote deskundigheid, betrokkenheid en sociale vaardigheden waarmee hij negatieve boodschappen positief kon overbrengen en daardoor een ieder in zijn waarde heeft gelaten.
Velen heeft hij juridisch van advies gediend en bijgestaan. 

 

 

Pagina
Menu
INFO
Pagina
Menu
INFO

Excursies

Excursies


Onder begeleiding van Ton Wientjen worden er excursies georganiseerd naar het gebied waar de slag om Arnhem plaatsvond. Dit zijn excuries in groepsverband. Bent u als vriendenclub, serviceclub, hobbyclub, enz. geïnteresseerd in een excursie?

Lees verder »

Ton blogt

Ton blogt 


Soms, als Ton tijd heeft, schrijft hij een anekdote over een gebeurtenis die zich afspeelde in de oorlog. Altijd vanuit de gedachtenwereld van de betrokkene geschreven en dus lang niet altijd politiek correct.
 

Lees verder »

Contact


Ton Wientjen
Vaarwerkhorst 71
7531 HL  ENSCHEDE

Telefoon: +31 53 435 69 49
Mobiel1:   +31 61 258 47 78
Mobiel2:   +31 62 351 10 21

Stuur een berichtje

Pagina
Menu
INFO

Powered by CMSimple | Template by CMSimple | Inloggen