Pagina
Menu
INFO
U bent hier:   Begin pagina > Ton blogt > Archief > 1 augustus 2012 Aalmoezeniers aan het front 
German

1 augustus 2012 Aalmoezeniers aan het front 

Aalmoezeniers aan het front
Bij het ontstaan van het Royal Chaplains Department in 1796, komen de eerste aalmoezeniers in het Britse leger. Voor Nederland geldt dit 122 jaar later, dan worden door Koningin Wilhelmina bij Koninklijk Besluit op 28 augustus 1918 de eerste vier aalmoezeniers en acht veldpredikers benoemd bij het leger te velde.

Een bijbel, kopie van het legergebedenboek en een Communieuitrusting
Om binnen het Britse leger aangesteld te worden als aalmoezenier moest men aan hoge eisen voldoen. De aalmoezeniers moet enthousiast zijn voor zijn job binnen het leger, dient kalm en rustig over te komen en te beschikken over een uitstekende lichamelijke en geestelijke conditie. De keuze om ingedeeld te worden bij de parachutisten eenheden gebeurt op vrijwillige basis en na te zijn toegelaten moeten de aalmoezeniers hetzelfde zware trainingsprogramma doorlopen als alle overige mannen die behoren tot het selecte gezelschap van de Airborne Divisies. Tijdens het afspringen boven vijandelijk gebied zijn de aalmoezeniers niet uitgerust met een wapen, dragen natuurlijk wel beschermende kleding zoals een helm. Tevens hebben de aalmoezeniers bij zich de eenvoudige uitrusting van een priester te velde zoals een bijbel, een kopie van het leger gebedenboek en een Communie uitrusting, speciaal ontworpen voor parachutisten eenheden.

WAAF (Women's Auxiliary Airforce)
Op de opleidingsschool voor para’s worden de parachutes ingepakt door de vrouwen die behoren tot de WAAF (Women’s Auxiliary Air Force). Voor de dames is het hard werken, veelal meer dan 12 uur op één dag. Om de dames op hun grote verantwoordelijkheid te wijzen, hangt boven in de ruimte de volgende bijzondere tekst: ” Onthoud goed, het leven van een man hangt geheel af van iedere parachute die U heeft ingepakt!"

WAAF inpakster
Een bijzondere uitspraak doet één van de aalmoezeniers tijdens de opleiding tot parachutist. Hij zegt al 32 jaar al zijn vertrouwen aan God te hebben geschonken, maar er nu is achtergekomen dat tijdens de 5 seconden tussen het springen uit het vliegtuig en het open gaan van zijn parachute, al zijn geloof en vertrouwen volledig afhankelijk is van een jonge WAAF inpakster.

Aan het Front
Dat aalmoezeniers zich aan het front ook op andere wijze hebben onderscheiden dan uitsluitend de geestelijke welzijnszorg blijkt uit onderstaande gebeurtenissen. Menigeen heeft veel durf en moed.

Aalmoezenier Gwinnett 
Aalmoezenier Gwinnett van het 9e bataljon behorend tot de 6e Airborne Division is één van die moedige rakkers met veel lef. De luchtlanding op D-Day heeft hij overleefd en gaat daarna direct op pad met een buitgemaakte Duitse truck om Britse parachutisten bij te staan. Twee dagen later zit hij op de motorkap van een jeep op weg om Duitse gewonde soldaten te helpen die in een greppel onder vuur liggen. Ook al is het de vijand, hij gaat er toch op af. Om zichzelf te beschermen, zwaait hij met de Rode Kruis vlag. De Duitsers stoppen met schieten, met uitzondering van één man, die blijft doorgaan. Aalmoezenier Gwinnett, moedig als hij is, gaat rechtop staan, zichtbaar voor allen daardoor tevens een makkelijk doelwit, en roept:

Stomme lulhannes
Hé, jij stomme lulhannes, kun je mijn verdomde halsband niet zien”? 
Geimponeerd door de aalmoezenier, stopt ook deze Duitse soldaat met schieten. 

1e British Airborne Division
De 1e British Airborne Division landt 17 september 1944 te op de heide van Heelsum en Wolfheze. Het is het begin van de Slag om Arnhem, die in de nacht van 25 op 26 september zal eindigen. Ook bij de 1e British Airborne Division zitten enkele bijzondere aalmoezeniers. Laten we beginnen met aalmoezenier Pare. Het volgende voorval doet zich voor op maandag 18 september 1944, de tweede dag waarop de parachutisten landen.

Aalmoezenier Pare
Deze dag geeft aalmoezenier Pare blijk, in het aanzicht van de vijand onder vijandelijk vuur, over een flinke dosis moed te beschikken. ‘s Middags ontvangt de Britse medische post een melding dat op de landingszone gewonde Britse militairen liggen onder vijandelijk vuur en niet weg kunnen komen. Na deze melding krijgen de jongens van de medische dienst opdracht, met twee jeeps, de gewonde soldaten van het strijdtoneel te halen. De hospikken, bijnaam voor de soldaten van de Geneeskundige troepen,  krijgen als begeleiding een escorte onder commando van een Brits officier met acht soldaten.

Aalmoezenier Pare op de medische post
Aalmoezenier Pare, die zich ook op de medische post bevindt, biedt aan de groep te willen begeleiden. Pare en de mannen komen uiteindelijk terecht in een naast de landingszone gelegen bos. Vanuit deze beschermende positie bos kunnen zij de gewonden zien, die door vijandelijk vuur zijn vastgepind. Aalmoezenier Pare spreekt met de begeleidend officier af dat hij met de hospikken naar de gewonden gaat en dat de escorte slechts op de vijand mag schieten indien hij en de hospikken door de vijand onder vuur worden genomen.

Aalmoezenier Pare pakt Rode Kruis vlag
Vervolgens pakt Pare de Rode Kruis vlag en vraagt aan twee hospikken hem te volgen. Met lood in zijn schoenen en bonzend hart in de keel, komt aalmoezenier Pare, met de twee soldaten van de medische dienst in zijn kielzog, uit het beschermende bos te voorschijn. Hij bevindt zich in open veld. Verspreid liggen de gesneuvelde en gewonde Airbornes op het open terrein. De jongens van de medische dienst krijgen van aalmoezenier Pare te horen om de gesneuvelden te laten liggen en voor de gewonden uitsluitend de meest noodzakelijke handelingen uit te voeren. Vervolgens gaat hij alleen verder naar de volgende gewonde parachutisten en geeft aan de eerste jeep het teken om uit het bos te komen.

Gewonden op de Jeep
De gewonden worden op de jeep geplaatst en zodra niemand er meer bijkan, gaat deze tergend langzaam terug naar de rand van het bos. Aalmoezenier Pare blijft op de open landingsplek en geeft vervolgens aan de tweede jeep het teken om te komen. Nadat ook deze jeep vol is loopt hij onder grote spanning terug naar de plek aan de rand van het bos, waar de escorte officier met zijn mannen in dekking liggen, en komt uiteindelijk terecht tussen de bomen. Opgelucht haalt hij adem en is even van mening dat alle door hem genomen voorzorgsmaatregelen overbodig zijn gebleken omdat de vijand al van de landingszone is vertrokken. Hij is nog geen halve meter in het bos of de vijandelijke kogels slaan in de bomen boven zijn hoofd.

Positieve gedachte over de Duitsers
In een flits duikt aalmoezenier Pare naar de grond en zijn eerste denken is een positieve gedachte over de Duitsers. Ze hebben ons al die tijd gezien en bewust geen actie ondernomen. Ze respecteren ons en de Rode Kruis vlag.

Aalmoezenier McGowan
Ook een man met lef en moed is aalmoezenier McGowan. De Slag om Arnhem is afgelopen en na de verloren Slag liggen er nog steeds vele gewonde Britse soldaten in het Arnhemse St. Elizabeth Gasthuis, destijds het Rooms Katholieke Arnhems ziekenhuis. De gewonden worden verzorgd door Britse militairen van het Royal Medical Army Corps. In de regel blijven de Geneeskundige troepen achter bij de gewonden en gaan met hen mee in krijgsgevangenschap.

Mortuarium van het St. Elisabeth Gasthuis Arnhem
Het mortuarium van het St. Elisabeth Gasthuis ziekenhuis valt onder de verantwoording van de Britten, maar in het mortuarium bevindt zich ook een magazijn met een voorraad wapens. 3 oktober1944, de Slag om Arnhem is dan al 8 dagen voorbij, leidt Aalmoezenier McGowan de aandacht af van de Duitse wacht. Ondertussen gaan Britse soldaten van de Geneeskundige troepen de voorraadkamer binnen en leggen tussen twee brancards een hoeveelheid granaten, de nodige munitie, twintig stenguns, drie Brens en een Duitse Spandau. Vervolgens komt er over de brancards een wit laken om de indruk te wekken dat er dode mannen onder liggen.

Aalmoezenier McGowan en chirug Dr Lippman-Kessel dragen de brancards
Aalmoezenier McGowan incluis de Britse arts/ chirurg Dr Lipmann-Kessel, dragen de brancards naar buiten waarna deze vervolgens onder de gebruikelijke ceremonie worden begraven. Het wordt een bijzondere uitvaart en het is maar goed dat niemand in de onmiddellijke nabijheid van aalmoezenier McGowan kennis heeft van Latijn, anders zou deze onmiddellijk hebben begrepen dat McGowan ronduit stond te neuzelen en bezig was de grootste onzin uit te kramen. 

Lees ook  20 januari 2010 Dietrich Bonhoeffer 

 

 

 

 

Pagina
Menu
INFO
Pagina
Menu
INFO

Excursies

Excursies


Onder begeleiding van Ton Wientjen worden er excursies georganiseerd naar het gebied waar de slag om Arnhem plaatsvond. Dit zijn excuries in groepsverband. Bent u als vriendenclub, serviceclub, hobbyclub, enz. geïnteresseerd in een excursie?

Lees verder »

Ton blogt

Ton blogt 


Soms, als Ton tijd heeft, schrijft hij een anekdote over een gebeurtenis die zich afspeelde in de oorlog. Altijd vanuit de gedachtenwereld van de betrokkene geschreven en dus lang niet altijd politiek correct.
 

Lees verder »

Contact


Ton Wientjen
Vaarwerkhorst 71
7531 HL  ENSCHEDE

Telefoon: +31 53 435 69 49
Mobiel1:   +31 61 258 47 78
Mobiel2:   +31 62 351 10 21

Stuur een berichtje

Pagina
Menu
INFO

Powered by CMSimple | Template by CMSimple | Inloggen