Pagina
Menu
INFO
U bent hier:   Begin pagina > Ton blogt > Archief > 14 oktober 2011 De Slag om Arnhem door de ogen van een kind
German

14 oktober 2011 De Slag om Arnhem door de ogen van een kind

Al snel hadden we in de gaten dat Arnhem systematisch werd leeggeroofd. Vrachtwagens volgeladen kwamen door Velp, richting Duitsland, dan met stoelen, dan met kachels en als trofee een beer of pop op de koplampen. Moeder en tante Riek besloten dus opnieuw Arnhem in te gaan, nu om wat waardespullen op te halen. Bij terugkomst hadden ze vloerkleden, de naaimachine, een strijkbout maar ook geweckte groenten bij zich. De cassette met het tafelzilver, waarvan de messen mooie benen heften hadden, was toen al verdwenen.

In de poel van verderf brandde het Godslampje voor het H. Hartbeeld 
Toen die missie goed was volbracht, kreeg oma het in haar hoofd om ook eens in haar huis te gaan kijken. En opa was zo gek niet of ze gingen op een morgen heel vroeg in de ochtend op pad. Bij het huis aangekomen zijn ze achterom de keuken binnen gegaan, deuren hoefde je al niet meer open te doen. Op de keukentafel lag een dameshoedje. Toen ze echter de kamer in kwamen lag er op de divan een Duitser met een vrouw en op de grond voor de kachel ook nog een ander stel. Oma was natuurlijk in alle staten. Woedend ging ze naar boven en trof in haar bed en ook in het bed van oom Jan een stel aan. De vrouw in dat laatste bed tilde haar hoofd op en zei:”Heinz, wie spät ist es”? En oma, die geen woord over de grens sprak, zei:”De hoogste tijd”! Toen ze echter driftig ook nog de trap naar de zolder op wilde stormen, hield een Duitser haar tegen. Opa trok haar toen mee en er bleef hen niets anders over dan maar weer richting Velp te gaan. In pure woede heeft oma toen het dameshoedje op de keukentafel kapot getrokken. Totaal ontredderd kwamen ze weer in Velp aan. Het ergste vond oma nog dat in de poel van verderf het Godslampje voor het H.Hartbeeld brandde.

De kolen waren nodig voor kinderen uit Velp en niet voor mij als evacuékind
Intussen was het ongeveer half februari en wat was het een koude winter met erg veel sneeuw. Ik verveelde me een ongeluk, geen speelgoed, geen school, en als evacué geen vriendinnetjes. Tenslotte mocht ik als evacué toch op school in Velp komen, maar toen ik een keer te laat kwam, ik had onderweg geschuild omdat er weer een luchtgevecht was, werd me de toegang geweigerd. Ze hadden hun kolen nodig voor kinderen uit Velp en daar hoorde ik als evacuékind niet bij.

Ik heb nog gevraagd of ik dat moest biechten, maar dat hoefde van moeder niet.
Begin april was het Pasen. Een bakker had bekend gemaakt, dat als je een bepaalde hoeveelheid meel inleverde, hij paaskuikens zou bakken. Moeder had met veel moeite, meel voor 4 kuikens bij elkaar gebracht. Toen ik ze op de afgesproken tijd ging halen, kreeg ik er maar twee mee. Ik zei, dat ik voor 4 kuikens meel had gebracht, dat we met zijn vieren waren en dat ik dus vier kuikens wilde hebben. Daarop zei de knecht dat hij wel even zou vragen of ik er dan eentje bij kreeg. Maar dat waren er nog maar drie. Terwijl hij weg was pakte ik een kuiken uit de mand en stopte die onder mijn truitje met de andere twee aan de buitenkant er tegenaan geklemd. Toen kwam de knecht terug en zei dat ik er nog een bij kreeg en hoera toen wandelde of liever toen vloog ik met 4 kuikens de deur uit. Ik heb nog aan mijn moeder gevraagd of ik dat moest biechten, maar dat hoefde van haar niet. Later heb ik me wel afgevraagd waarom ik altijd die klussen moest opknappen. Ik was toch niet de oudste.

Als we gaan dan met zijn vieren tegelijk.
Donderdag 12 april 1945 begon het echt. We hebben trommelvuur gehad van ’s avonds 9 uur tot
’s morgens 6 uur. Zondagavond 15 april werden de beschietingen hoe langer hoe erger, zelfs zo erg dat we met zijn vieren heel dicht tegen elkaar aan zijn gaan zitten, zo van, als we gaan, dan gaan we hopelijk met zijn vieren tegelijk.

Bevrijding
In de vroege morgen van maandag 16 april hoorde vader geweervuur. “Nu zijn ze dichtbij”: zei hij, en jawel na een klein uur kwamen de eerste Canadezen lopend het plein over. En wij? Wij waren helemaal door het dolle, we zwaaiden en sprongen en plunderden de hele voortuin, zodat alle tulpen en narcissen op de jeeps van de Canadezen terechtkwamen. Ik had nog geen schoenen aan, sprong dus op kousenvoeten in het rond. Toen had ik in de gaten dat aan het eind van de straat vanuit een tank sigaretten en chocolade werd gegooid. Ik er op af. Ik stond net naast de tank, toen er vanuit Rozendaal geschoten werd. De Canadees was direct in zijn tank verdwenen en op hetzelfde moment schoot hij een granaat af. Ik dacht dat ik door de druk tegen de grond sloeg en ik heb zelden zo hard terug naar mijn ouders gelopen. Daar kreeg ik natuurlijk op mijn kop omdat ik van huis weg was gegaan. De hele dag bleven we in juichstemming. Men kan zich niet voorstellen, wat een geluksgevoel vrijheid geeft.

Ondanks de hongerwinter was de Baron nog steeds gezegend met een behoorlijk dikke buik 
17 april gingen we op weg naar mijn grootouders. Onderweg spraken mijn ouders even met Baron Hommerson, die vlakbij de Rozendaalselaan woonde. Ondanks de Hongerwinter was de baron nog steeds gezegend met een behoorlijk dikke buik. Opeens werd er weer geschoten en weg was de baron, of hij in de grond was gezakt.

Hij had waarschijnlijk nooit geleerd iemand op een andere wijze te begroeten
Toen zagen we dat er een groep gevangen Duitsers uit de tuin achter een villa kwam, handen omhoog en Canadezen met geweer in de aanslag ernaast. Links van de weg stond een kapitein van de Canadezen. De hoogste Duitser stapte op hem af, hief zijn arm en zei:”Heil Hitler”! Hij had waarschijnlijk nooit geleerd iemand op een andere manier te begroeten. De Canadees trok zijn pistool en schoot de Duitser ter plekke dood. We wisten niet hoe snel we weer rechtsomkeert moesten maken. Toen we in de loop van de middag opnieuw probeerden bij mijn grootouders te komen, was er van het hele voorval niets meer te zien.

Discriminatie in Velp
In Velp werden op het veldje kinderspelen georganiseerd. Het was feest, er was muziek en iedereen was vrolijk. Ik deed mee aan zaklopen en won zowaar. Toen men echter in de gaten had dat ik een evacué was, werd ik gediskwalificeerd. Ik had de schoenen niet goed in de punten van de zak gehad. Dat was natuurlijk niet meer te controleren en zo ging ik weer zonder prijs naar huis.

Men kan zich niet voorstellen, wat een geluksgevoel vrijheid geeft.

Met dank aan mevrouw Antoinette Pey-Pas voor het mogen plaatsen van delen uit haar verhaal "De Toren" 

 

 

Pagina
Menu
INFO
Pagina
Menu
INFO

Excursies

Excursies


Onder begeleiding van Ton Wientjen worden er excursies georganiseerd naar het gebied waar de slag om Arnhem plaatsvond. Dit zijn excuries in groepsverband. Bent u als vriendenclub, serviceclub, hobbyclub, enz. geïnteresseerd in een excursie?

Lees verder »

Ton blogt

Ton blogt 


Soms, als Ton tijd heeft, schrijft hij een anekdote over een gebeurtenis die zich afspeelde in de oorlog. Altijd vanuit de gedachtenwereld van de betrokkene geschreven en dus lang niet altijd politiek correct.
 

Lees verder »

Contact


Ton Wientjen
Vaarwerkhorst 71
7531 HL  ENSCHEDE

Telefoon: +31 53 435 69 49
Mobiel1:   +31 61 258 47 78
Mobiel2:   +31 62 351 10 21

Stuur een berichtje

Pagina
Menu
INFO

Powered by CMSimple | Template by CMSimple | Inloggen