Pagina
Menu
INFO
U bent hier:   Begin pagina > Ton blogt > Archief > 12 november 2012  Bob Filby  M.C., Croix de Guerre
German

12 november 2012  Bob Filby  M.C., Croix de Guerre

Bob Filby
De dag na de D-Day herdenking, 7 juni j.l. was ik aanwezig bij een herdenking die plaatsvond bij het gedenkteken van het Essex Regiment in Tilly-sur-Seulles Normandië. Ook hier had ik een bijzondere ontmoeting.  De kleine groep aanwezigen bestond uit Britten die ik al eerder had ontmoet. Het werd een mooie herdenking, met een mooie speech in Engels en Frans, gehouden door een bijzonder charmante 89 jarige veteraan. Het maakte op mij diepe indruk. Na afloop van de plechtigheid werd ik door Bob Rush, lid van de NVA (British Veterans Fencing), aan hem voorgesteld. Deze veteraan met zijn prachtige uitstraling bleek Majoor Bob Filby te zijn, die deel uit maakte van het 2e Essex Regiment en had deelgenomen aan de landing op D-Day 6 juni 1944. Voor mij een grote eer. Er werden gegevens uitgewisseld en groot was mijn verrassing toen ik terug in Nederland, een mail van hem aantrof in de mailbox. Hieruit ontstond een bijzondere mailwisseling waarbij Bob Filby, zijn zoon Nigel en kleindochter Emma, mij van alle informatie hebben voorzien. Een bijzondere ervaring, met dank aan Bob Filby, Nigel Filby en Kleindochter Emma.

Bob Filby aan het woord
Op mijn vergevorderde leeftijd, zijn er vijf fases geweest van belangrijke gebeurtenissen: schooltijd, periode in het leger, carrière in het bedrijfsleven, het gepensioneerd zijn en boven alles mijn familieleven. Ik moet bekennen dat niemand met een beter lot of meer geluk gezegend kan zijn, dan ik heb gehad op mijn weg. Er wordt wel eens gezegd dat geluk geen toevallige gebeurtenis is, maar een gereedschap dat moet worden verdiend. Misschien is het gedeeltelijk waar, maar een ieder die heeft deelgenomen aan gevechten in oorlogstijd weet dat in leven blijven of sneuvelen grotendeels een loterij is, sta je op de goede of foute plek. Diep bedroefd herinner ik me al die dappere intieme vrienden die niet mijn geluk hebben gehad om te overleven.

Vrijmetselarij
Misschien kwam de enige persoonlijke rampspoed, die ik tijdens mijn leven heb ondergaan al in een vroege fase op negen jarige leeftijd toen ik mijn vader verloor, die overleed na een lang ziekbed. Ik was de jongste van 7 kinderen en het leek erop dat door financiële problemen, ontstaan door wanbeleid van mijn vader’s zaakwaarnemers tijdens zijn ziekte, ik niet hetzelfde onderwijs zou kunnen volgen als mijn vier broers en twee zussen. Echter toen kwam mijn eerste geluk. Mijn vader was lid geweest van de vrijmetselarij en ik kwam terecht op de Koninklijke Vrijmetselaar School. Deze was opgericht in 1810 en droeg de bijzondere naam: “Vrijmetselaar liefdadigheid voor kleding en opleiding der zonen van overleden en noodlijdende vrijmetselaars”.

Essex Regiment
Zodra ik de leeftijd had bereikt voor militaire dienst werd ik opgeroepen. Mijn voorkeur ging uit naar de Royal Air Force maar werd afgewezen en nam vervolgens de verstandige beslissing me te voegen bij het Essex Regiment. Kort daarna lag ik als rekruut in de Warley Barakken. Kort daarop word ik geselecteerd voor de Officiersopleiding en zoals vele anderen waren we bang voor de vermaarde Regiment Sergeant Majoor Britton, die een ieder angst aanjoeg maar het respect had van alle Cadet officieren die door zijn handen gingen. Na de oorlog, tijdens mijn zakelijke periode, hebben we elkaar opnieuw ontmoet en werden goede vrienden.

Warley Barakken
Als jonge 2e luitenant kwam ik terug in de  Warley Barakken en kreeg het commando over het peloton waarin ik mijn training had gedaan. De pelotons sergeant was dezelfde persoon die me had opgeleid toen ik als  rekruut nog een groentje was maar hij accepteerde mijn positie zonder problemen en met mij landde hij op D-Day in Normandië. 

D-Day
Op de boot naar Normandië, probeerden we onze angst niet te laten blijken maar bij nadering van het vasteland ging ons moreel omhoog door het oorverdovende gebulder van het bombardement op de kust door onze slagschepen en kruisers. Voor de vijand leek het me niet mogelijk dit te overleven, toch lukte het hen.

Hamel
In de nabijheid van Hamel gingen we aan land. We mochten een droge landing hebben verwacht, maar dat was het niet. De zee was ruw met een sterke stroming. Ik sprong uit het landingsvaartuig in de veronderstelling dat het water tot mijn knieën zou komen maar tot mijn grote ontsteltenis kwam ik terecht in een bomkrater van 2 meter diepte. Even ging ik volledig onder en met de zware bepakking die wij droegen zou dit voor mij het einde van de oorlog hebben betekend maar hoe dan ook het lukte ons al struikelend de kust te bereiken.

Hampshires en Dorsets
De Hampshires en Dorsets waren voor ons geland en hadden hevige tegenstand ondervonden. Na het zien van de vele wrakken op zee en op het strand, dacht ik dat het 2e Essex Regiment van geluk mocht spreken niet bij de eerste aanvalsgolf te zijn ingedeeld. Toen we landinwaarts trokken was het ons echter onbekend dat we tegenover een elite eenheid van Duitse Panzer Divisies kwamen te staan en ik vraag me af of de gevechten op de stranden nog erger geweest kunnen zijn dan de aansluitende gevechten die wij hebben gehad na de landing, alleen maar om een paar honderd meter te veroveren op vijandelijk gebied.

Vuurdoop
Mijn vuurdoop kwam, toen we ons aan het hergroeperen waren op de weg langs het strand en Duitse mortieren het vuur op ons openden. Ik dook in de dichtstbijzijnde sloot, gevolgd door de rest van mijn peloton. De plek was niet goed, de vijand had doelen uitgekozen waar wij middenin lagen.

Major General Michael Holme
Geen rekening houdend met de vele mortier granaten die rondom hem ontploften, kwam compagniescommandant Majoor Michael Holme naar mij en zei in niet mis te verstane bewoordingen dat, indien ik met mijn peloton in de sloot bleef liggen, we allen zouden worden gedood. Dit advies van Majoor Holme, later Generaal-Majoor, was de eerste van vele opdrachten die ik ontving van een voortreffelijk officier, die het respect had van een ieder die het voorrecht genoot onder zijn moedig leiderschap te mogen dienen.

Luitenant Roy Whitton
Gedurende de eerste dagen werden we opgehouden door een zeer dappere Duitse sluipschutter. Luitenant Roy Whitton kroop naar me toe en we overlegden op welke wijze we de situatie het best konden aanpakken. Roy moet zijn hoofd iets te ver naar boven hebben gestoken want de Duitser schoot een kogel recht door zijn nek. In de regel is zo’n schot fataal maar tot mijn verbazing waren alle vitale organen in zijn keel niet geraakt. Hij probeerde met mij te praten maar er kwam geen geluid. Al gauw hadden de hospikken Roy op de brancard, brachten hem naar de Eerste Hulppost en vervolgens naar het hospitaal. Ik ben blij te kunnen zeggen dat hij volledig is hersteld en spoedig terug was aan het front. Roy heeft de oorlog overleefd, woont momenteel in Canada en is buitengewoon succesvol geweest in zaken.

Duits officier
De dappere Duitse sluipschutter hebben we uiteindelijk buiten gevecht kunnen stellen, niet eerder dan dat hij zijn plicht had gedaan door de opmars op te houden van een groot superieur leger. In de Infanterie waarbij contact met de vijand een dagelijkse gebeurtenis is, was er respect voor dapperheid van beide zijden. Ik herinner me een Duits officier die tijdens zijn overgave huldeblijk gaf aan onze mannen. Een andere Duits officier heeft ons geholpen het graf te vinden van één van onze officieren die op patrouilletocht was gedood. Aan beide kanten hadden we een klus te klaren en deden het naar beste kunnen.

Private Richard Attwood
D-Day was een ongelooflijke ervaring, veelal zeer beangstigend omdat we zware verlezen leden. In amper één actie werden uit mijn 28 soldaten bestaand peloton, 17 mannen gedood of raakten gewond. Elk slachtoffer was een vreselijk verlies zoals dat werd ervaren door diegenen onder ons die genoeg geluk hadden gehad om het te overleven. Neem me niet kwalijk indien ik de naam noem van één dappere soldaat die ook zijn leven verloor, mijn oppasser Private Richard Attwood, wiens naam nog altijd in mijn gedachten aanwezig is. Hij was aanzienlijk ouder dan ik, meer een vader figuur. In actieve dienst was hij mijn radio-operator en droeg een enorm seintoestel op zijn rug. Hoe gevaarlijk de situatie ook was, altijd was hij aan mijn zijde. Zijn moed en plichtsgetrouwheid hebben geleid tot zijn dood. Ik ontdekte een Duitse tank, één van de vele, die zijn kanon op ons had gericht en ik schreeuwde naar Atty om achter de boerderij dekking te zoeken. Ik deed het, hij niet en werd onmiddellijk gedood toen de tank het vuur opende. Deze gebeurtenis ben ik nooit vergeten. Door puur toeval ontmoet ik twee jaar geleden de zoon, dochter en kleinkinderen van Atty tijdens de inwijding van het Pompadour gedenkteken in Bayeux Normandië. Het was voor ons allen een ontroerende ontmoeting. Misschien heeft het hen een beetje troost gegeven, de persoon te ontmoeten die erbij was toen hun vader 60 jaar geleden werd gedood. Door zijn familie ben ik van mijn kant in staat de vriendschap met Richard Attwood opnieuw te beleven.

Zetten
Diegene onder ons die dienden met het 2e Essex Regiment in Europa zijn geneigd te praten over de gevechten in Normandië omdat deze bijzonder hard waren. Echter, ik ben van mening, dat sommige gevechten in Nederland onder verschrikkelijke omstandigheden even aangrijpend waren. Toen we zaten op wat wij noemden “ Het Eiland” (voetnoot Zetten in de OverBetuwe) tussen Nijmegen en Arnhem hadden we te doen met  overstromingen en diepe sneeuw, hetgeen onze gevechten nog zwaarder maakten.

Bernard Montgomery
Vele redenen zijn te bedenken waarom we succes hadden maar ik geef een eerbetoon aan het leiderschap dat aan ons is gegeven in 1944/1945. Naar mijn mening lag de basis al in de top, waardoor ik een Montgomery fan werd. Het is me bekend dat hij wat eigenaardig was en een ieder herinnert de catastrofe van Arnhem, maar in algemeenheid stelde hij zijn troepen niet beschikbaar totdat hij er redelijk zeker van was, dat zijn mannen de middelen hadden om in de slag succesvol te zijn, een gegeven dat voor elke infanterist zeer belangrijk is. Hij mag dan zijn verafschuwd door enkele hogere Amerikaanse militairen, Montgomery veroverde zich een plek in de harten van vele soldaten waarover hij het bevel voerde. Het zelfvertrouwen dat hij deed ontstaan, was de basis van ons succes.

Oorlog in het Verre Oosten
Na het beëindigen van de gevechten in Duitsland, waren ik en vele anderen van het 2e Essex Regiment, na 12 maanden onafgebroken in actie te zijn geweest zeer vermoeid. Ik ging ervan uit dat het leven wat makkelijker zou worden. Dat was echter niet het geval zolang de oorlog in het Verre Oosten plaatsvond. Het leek erop dat er een invasie zou plaatsvinden op het vaste land van Japan. Jonge officieren met D-Day ervaring zoals ik, werden geselecteerd voor een opdracht die moeilijker scheen te zijn dan D-Day en ik werd ingedeeld bij een parachutisten eenheid. Het was geen prettig vooruitzicht, maar orders dienen te worden opgevolgd en ik probeerde het beste ervan te maken.

Paardrijden
Opnieuw was het geluk mijn redding toen op een morgen, nadat we enkele mooie sterke paarden hadden buitgemaakt, mijn Kolonel vroeg met hem te gaan paardrijden. En als de Kolonel iets vraagt is het min of meer een order die je opvolgt. Paardrijden was niet mijn sterkste kant en behoorlijk opgewonden vertrok ik met hem voor een rit door de nabijgelegen bossen. Het onvermijdelijke gebeurde. Ik werd van mijn paard gegooid, belandde in het hospitaal en miste daardoor de oproep voor de parachutisten. Nadat ik van mijn ziekbed werd ontslagen, heb ik het paard bedankt maar ben er niet meer opgekropen.

Atoombom
Vervolgens per boot op weg naar het Verre Oosten, waarheen ik was overgeplaatst. Tijdens de reis vernamen we dat de Amerikanen de atoombom hadden laten vallen en Japan had gecapituleerd.

Majoor Bob Filby
Uiteindelijk kwam ik terecht bij het Essex Regiment in India en kreeg als Majoor het commando over de A compagnie van het 1e bataljon. Dit was zeer bijzonder omdat het niet vaak voorkomt dat een soldaat in oorlogstijd de mogelijkheid heeft te dienen in het 1e alsmede het 2e bataljon van een Regiment. Kolonel Mills probeerde me over te halen in het leger te blijven.

Burgermaatschappij
Ik besloot echter mijn geluk te beproeven in de burgermaatschappij. Voor mij een zeer moeilijke beslissing omdat ik had genoten van de fantastische kameraadschap in het Essex regiment en op zeer jonge leeftijd enkele successen had geboekt, maar het werd tijd te veranderen met mijn herinneringen aan zeer dappere mannen met wie ik het voorrecht heb gehad om te dienen. 

Bob ruim zestig jaar getrouwd
Na de school periode gaat Bob Filby als jongste klerk aan de slag bij een bedrijf in Pinner Middlesex. In die functie komt hij iedere dag op het postkantoor en ziet steeds weer dat leuke meisje achter de balie. Hij nodigt haar uit voor de bioscoop. Inmiddels is Bob al meer dan 60 jaar met haar gehuwd. 

Chairman Gordon's Gin Company
Na de militaire periode, terug in de burger maatschappij wil Bob zo snel mogelijk aan de slag. Het ziet een advertentie waarin Gordon’s Gin Company vraagt te solliciteren naar de functie van Junior klerk. Bob gaat ervan uit dit tijdelijk te doen totdat hij ergens anders een betere job heeft gevonden. 40 jaar later is Bob Filby nog steeds bij Gordon’s Gin, als Chairman of the Company.

Bob Filby Military Cross en de Franse Croix de Guerre.
De MC is hem verleend vanwege zijn leiderschap en moed tijdens de gevechten op 20 januari 1945 in Zetten OverBetuwe. In de zware strijd rent Captain Filby van sectie naar sectie en her organiseert zijn compagnie. Hij leidt zijn compagnie onder dodelijk effect en gebruik makend van zijn bren of PIAT (antitankwapen)

Croix de Guerre door Charles de Gaulle
Tevens is Bob door de Gaulle onderscheiden met het Croix de Guerre.

Groesbeekseweg Nijmegen
In deze periode, januari 1945, hebben Bob en zijn mannen de bijzonder vriendelijke mevrouw Huisman leren kennen, destijds woonachtig op de Groesbeekseweg 221 te Niijmegen. Bob is daar altijd gastvrij ontvangen. De jonge vrouw op de foto zittend voor het huis, is waarschijnlijk een lid van de familie. Lange tijd heeft Bob een foto van de familie gehad, maar kan deze niet meer vinden .
Zie foto onderaan

Filby Cocktail
1978 is Peter Brennan, barman in het Mayfair Hotel te Londen, aanwezig op het Cocktail Festival te Prijs voor een Cocktail competitie. Peter wint de competitie met de Filby cocktail als eerbewijs vernoemd naar Bob Filby.

Recept Filby Redux:
50% Gordon’s Gin
20% Amaretto Likeur
20% Dry Vermouth
10% Campari

 

 

 

Judith Green
De Engelse schilderes Judith Green, heeft een portrait geschilderd van Bob Filby en daarmee de eerste prijs gewonnen. Het schilderstuk werd daarmee uitverkoren te hangen  in het Kensington Palace te Londen.

Humor
Op mijn vraag of de Gin hem goed gesmaakt heeft, gaf hij als antwoord: ”vele malen deze vraag aan mij gesteld en dan was mijn antwoord altijd: “ ik heb meer gemorst dan jullie hebben gedronken ”.

Wijze woorden
Bob Filby eindigt zijn verhaal met de prachtige woorden: “ aan het begin van mijn verhaal heb ik verteld dat geluk een grote rol heeft gespeeld in mijn leven. Ik hoop nu op het laatste beetje geluk, dat is dood te gaan op het juiste tijdstip, maar hopelijk nu nog niet.  


Mijn dank gaat uit naar Bob Filby, zoon Nigel en kleindochter Emma voor alle informatie die ik mocht ontvangen. Dank
Many Thanks

 

 

 

Pagina
Menu
INFO
Pagina
Menu
INFO

Excursies

Excursies


Onder begeleiding van Ton Wientjen worden er excursies georganiseerd naar het gebied waar de slag om Arnhem plaatsvond. Dit zijn excuries in groepsverband. Bent u als vriendenclub, serviceclub, hobbyclub, enz. geïnteresseerd in een excursie?

Lees verder »

Ton blogt

Ton blogt 


Soms, als Ton tijd heeft, schrijft hij een anekdote over een gebeurtenis die zich afspeelde in de oorlog. Altijd vanuit de gedachtenwereld van de betrokkene geschreven en dus lang niet altijd politiek correct.
 

Lees verder »

Contact


Ton Wientjen
Vaarwerkhorst 71
7531 HL  ENSCHEDE

Telefoon: +31 53 435 69 49
Mobiel1:   +31 61 258 47 78
Mobiel2:   +31 62 351 10 21

Stuur een berichtje

Pagina
Menu
INFO

Powered by CMSimple | Template by CMSimple | Inloggen